اسمم داره یادم میره... "مونا برزوئی"

اسمم داره یادم میره چون تو صدام نمیکنی

حالا که عاشقت شدم تـو اعتنا نمیکنی !

دلتنگتر میشم ولی نشنیده میگیری منو

هنوز همه حال ِ تو رو از من فقط میپرسن و....

با اینکه با من نیستی .. دیوونه میشم از غمت

اصلا نمیخوام بشنوم که اشتبا گرفتمت !

داشتن ِ تو کوتاه بود.. اما همونم کم نبود

گذشته بودم از همه ....هیچ کس به غیر تو نبود *

حقیقت و میدونی و ازم دفاع نمیکنی...

کنار تو می میرم و تو اعتنا نمیکنی !

مردم تو رو از چشم ِمن امشب تماشا میکنن

فردا غریبه ها منو پیشِ تو پیدا میکنن !!

کاش اتفاقی رد بشی از کوچه های دلخوری

به روم نیاری که چقد میخوام که از پیشم نری

هر بار با شنیدن صدای تو آروم شدم

حتی واسه ی رفتنت پیش ِ همه محکوم شدم

از بسکه دیر یافتمت نوبتم گذشت... " سهیل محمودی"

لبخند می زنی به شب سوت و کور من

 آنک تویی سپیده ی فردای دور من

 آیینه ی عزیز جوانسالی منی

 تقدیر هم نهاده تو را در حضور من

مثل خیال آمده ای و نشسته ای

 در لحظه های مبهمِ شعر و شعور من

معلوم نیست ، کیست که مغلوب می شود

 پروای بی بهانه ی تو یا غرور من

این جَست و خیز شاد و سبکبالی تو چیست ؟

 یادآورِ گذشته ی پُر شرّ و شور من

از گرمیِ همیشه ی دستت تهی مباد

 این دست پُر ز پینه ی سرد و صبور من

لعنت بر آسمان ! که تو را بعد سالها

 امروز سبز کرده به راه عبور من

از بسکه دیر یافتمت نوبتم گذشت

 حسرت به عمرِ رفته جزای قصور من

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم... "فریدون مشیری"

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

 آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

 آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

 اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

 عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

 خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

 ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرام و روشنی

 من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

 با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

 بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند

 خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب

زندگی... "سهراب سپهری"

زندگى موسیقى گنجشک هاست

 زندگى باغ تماشاى خداست...

زندگى یعنى همین پرواز‌ها،

 صبح‌ها،

 لبخند‌ها،

 آواز‌ها...

زندگی ذره‌ی کاهیست، که کوهش کردیم،

 زندگی نام نکویی ست، که خوارش کردیم،

 زندگی نیست بجز نم نم باران بهار،

 زندگی نیست بجز دیدن یار

 زندگی نیست بجز عشق،

 بجز حرف محبت به کسی،

 ورنه هر خار و خسی،

 زندگی کرده بسی،

 زندگی تجربه‌ی تلخ فراوان دارد، دو سه تا کوچه و پس کوچه و اندازه‌ی یک عمر بیابان دارد.

ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم؟

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش... "حافظ"

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمت کارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری

بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرومگذارش

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود

نازپرورد وصال است مجو آزارش...

زمستان... "مهدی اخوان ثالث"

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت،

سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان است

وگر دست ِ محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر ِ پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی...

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم

منم من، سنگ تیپاخورده ی رنجور

منم، دشنام پست آفرینش، نغمهٔ ناجور

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد

تگرگی نیست، مرگی نیست

صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می‌گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی ِ بعد از سحرگه نیست

حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی ِ سرد ِ زمستان است

و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی ِ مرگ اندود، پنهان است

حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دست‌ها پنهان،

نفس‌ها ابر، دل‌ها خسته و غمگین،

درختان اسکلت‌های بلور آجین

زمین دلمرده، سقفِ آسمان کوتاه،

غبار آلوده مهر و ماه،

زمستان است

تهران، دی ماه ۱۳۳۴

گمشده... "فروغ فرخزاد"

 بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ

 باورم ناید که عاشق گشته ام

 گوئیا «او» مرده در من کاینچنین

 خسته و خاموش و باطل گشته ام

 هر دم از آئینه می پرسم ملول

 چیستم دیگر، بچشمت چیستم؟

 لیک در آئینه می بینم که، وای

 سایه ای هم زانچه بودم نیستم

 همچو آن رقاصه هندو به ناز

 پای می کوبم ولی بر گور خویش

 وه که با صد حسرت این ویرانه را

 روشنی بخشیده ام از نور خویش

 ره نمی جویم بسوی شهر روز

 بی گمان در قعر گوری خفته ام

 گوهری دارم ولی او را ز بیم

 در دل مرداب ها بنهفته ام

 می روم … اما نمی پرسم ز خویش

 ره کجا … ؟ منزل کجا … ؟ مقصود چیست؟

 بوسه می بخشم ولی خود غافلم

 کاین دل دیوانه را معبود کیست

«او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود

 در نگاهم حالتی دیگر گرفت

 گوئیا شب با دو دست سرد خویش

 روح بی تاب مرا در بر گرفت

 آه … آری… این منم … اما چه سود

«او» که در من بود، دیگر، نیست، نیست

 می خروشم زیر لب دیوانه وار

«او» که در من بود، آخر کیست، کیست؟