دختران..."احمد شاملو"

دختران دشت!

دختران انتظار!

دختران امید تنگ

در دشت بی کران،

و آرزوهای بیکران

در خلق های تنگ!

دختران آلاچیق نو

در آلاچیق هائی که صد سال! -

از زره جامه تان اگر بشکوفید

باد دیوانه

یال بلند اسب تمنا را

آشفته کرد خواهد...

***  

دوباره می‌سازمت وطن!... "سیمین بهبهانی"

دوباره می‌سازمت وطن! 

اگر چه با خشت جان خویش 

ستون به سقف تو می زنم، 

اگر چه با استخوان خویش 

دوباره می بویم از تو گُل، 

به میل نسل جوان تو 

دوباره می شویم از تو خون، 

به سیل اشک روان خویش

 

چشم دلم به سمت حرم باز می شود... "یوسف رحیمی"

چشم دلم به سمت حرم باز می شود

با یک سلام صبح من آغاز می شود

پر می کشد دلم به هوای طواف تو

وقتی که لحظه لحظه ی پرواز می شود

قفل دلم شکسته کنار در حرم

از مرقدت دری به جنان باز می شود

ابتدای عشق... "سهیل محمودی"

نه همدمی،نه رفیقی،نه آشنا مانده ست

دل غریب من از همرهان جدا مانده ست

ستارگان شب من،یکی یکی مُردند

فقط تویی که دلم دیدن تو را مانده ست

تمام قافله آماده شد؛ولی خورشید

نیامده ست،گمانم که باز جا مانده ست

دوباره گَرد گرفته کتاب ها بر رَف

دوباره دفتر من،زیرِ دست و پا مانده ست

مجال زمزمه و گفتن و شنیدن نیست

دوباره باز شباهنگ بی صدا مانده ست

چه روزگار خوش و روزهای خوبی بود

ولی دریغ ! فقط یادشان به جا مانده ست

ولی چه غم ؟ که به سوی من و تو پنجره ای

در امتداد خیابان هنوز وا مانده ست

اگر هنوز ، ز سرما ، ز سوز می لرزم

هنوز گرمیِ آغوش تو به جا مانده ست

بیا که با هم از این کوچه های شب برویم

به خلوتی که در او نوری از خدا مانده ست

بیا !بیا که هنوز ابتدای عشق است این

هنوز راه زیادی به انتها مانده ست

بزرگ بود... "سهراب سپهری"

بزرگ بود
و از اهالی امروز بود
و با تمام افق های باز نسبت داشت
و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید
صداش
به شکل حزن پریشان واقعیت بود
و پلک هاش
مسیر نبض عناصر را
به ما نشان داد
و دست هاش
هوای صاف سخاوت را ورق زد
و مهربانی را
به سمت ما کوچاند

یک متر و هفتاد صدم... "سیمین بهبهانی"

یک متر و هفتاد صدم افراشت قامت سخنم

یک متر و هفتاد صدم از شعر این خانه منم

یک متر و هفتاد صدم پاکیزگی ساده دلی

جان دلارای غزل جسم شکیبای زنم

زشت است اگر سیرت من خود را در او می نگری

هیها که سنگم نزنی! آیینه ام می شکنم

 از جای برخیزم اگر پرسایه ام بیدبنم

بر خاک بنشینم اگر فرش ظریفم چمنم

بر ریشه ام تیشه مزن ! حیف است افتادن من

در خشکساران شما سبزم بلوطم کهنم

یک مغز و صد بیم عسس فکر است در چارقدم

یک قلب و صد شور هوس شعر است در پیرهنم

ای جملگی دشمن من !‌ جز حق چه گفتم به سخن؟

پاداش دشنام شما آهی به نفرین نزنم

انگار من زادمتان کژتاب و بدخوی و رمان

دست از شما گر بکشم مهر از شما بر نکنم

انگار من زادمتان : ماری که نیشم بزند

من جز مدارا چه کنم با پاره جان و تنم؟

هفتاد سال این گله جا ماندم که از کف نرود

یک متر و هفتاد صدم : گورم، به خاک وطنم                                 

"روحش شاد، تسلیت..."

کاشکی... "ترانه سرا:داودحاتمی"

کاشکی دلبسته ی این قفس نبودم 
کاشکی آلوده ی این هوا نبودم

کاشکی آغوش تو وانکرده بودی
کاشکی به دردتو مبتلا نبودم