میلاد نبی اکرم(ص) و امام جعفر صادق (ع) مبارک باد...

 

ای اعتبار عالم و ادم خوش امدی

تو مصطفایی احمدی اقا محمدی

با خلقت وجود تو خلقت شروع شد

با جلوه ی جمال تو عصمت شروع شد

میلاد نبی اکرم(ص) بهانه خلقت و قرآن ناطق،

امام صادق علیه السلام بر شما تبریک وتهنیت باد...

گلپونه ها... "هما میر افشار"

گلپونه های وحشی دشت امیدم

وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام تنها میان سیل غم ها

گلپونه های وحشی دشت امیدم

وقت جدایی ها گذشته

باران اشکم روی گور دل چکیده

بر خاک سرد و تیره ای پیچیده شبنم

من دیده بر راه شما دادم که شاید

سر بر کشیده از خاکهای تیره ی غم

من مرغک افسرده بر شاخسارم

گلپونه ها گلپونه ها چشم انتظارم

می خواهم امشب تا سحرگاهان بخوانم

افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

بمب جنون... "علیرضا آذر"

بـــه  خودم  آمدم  انگار  تویـــی  در من بود

این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود

آن به هر لحظه‌ی تب‌دار تو پیوند منم

آنقدر داغ به جانـــم کـــه دماوند منم

بیا که رایت منصور پادشاه رسید... "حافظ"

بیا که رایت منصور پادشاه رسید               

نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

جمال بخت ز روى ظفر نقاب انداخت          

کمال عدل به فریاد داد خواه رسید

سپهر دور خوش اکنون زند که ماه آمد          

جهان به کام اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن          

قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

دو کاج... "محمد جواد محبت"

شعر زیبای دو کاج

(نسخه قدیم)

در کنار خطوط سیم پیام خارج از ده دو کاج روئیدند

سالیان دراز رهگذران آن دو را چون دو دوست می دیدند

یکی از روز های سرد پاییزی زیر رگبار و تازیانه باد

یکی از کاج ها به خود لرزید خم شد و روی دیگری افتاد

گفت ای آشنا ببخش مرا خوب درحال من تامل کن

ریشه هایم زخاک بیرون است چند روزی مرا تحمل کن

کاج همسایه گفت با تندی مردم آزار از تو بیزارم

دور شو دست از سرم بردار من کجا طاقت تورا دارم

بینوا راسپس تکانی داد یار بی رحم و بی مروت او

سیمها پاره گشت و کاج افتاد برزمین نقش بست قامت او

مرکز ارتباط دید آن روز انتقال پیام ممکن نیست

گشت عازم گروه پی جویی تا ببیند که عیب کار از چیست

سیم بانان پس از مرمت سیم راه تکرار بر خطر بستند

یعنی آن کاج سنگدل را نیز با تبر تکه تکه بشکستند

*************** 

دامن ساتن... "علیرضا آذر"

چشمان تو یادم داد فریاد کشیدن را

تا قله به سر رفتن از کـــوه پریدن را

اصرار نکن بانو این پیچ و خم وحشی

در مسخره پیچانده رویای رسیدن را

تا شوق سخن رویید رگبار سکوت آمد

تا در تن خود گیــرد گلــــواژه گزیدن را

با اینکه دهان‌ها را ایمان و قسم بسته

از گوش کــــه می‌گیرد آیات شنیدن را

تا بوده همین بوده از کاسه‌ی هم خوردیم

در  ما  ابدی  کـــردند  آییــــن  چریدن  را

من داس تو را خوردم احساس مرا خوردی

بیرون  نکشاندیم  از خود  حس  جویدن را

باید کـــه ز سر گیرد در حـول و ولا قلبت

در قل قل خون بم‌بم در سینه طپیدن را

وقت است غزل دیگر از قافیه برگردی

تصویر کسی باشی از درد کشیدن را

مفعول و مفاعیلن ای اسب غزل هی هی

باید کـــه بــــه هم ریــزی اوزان تتن تن را

از سُم سُم ِسُم کوبم دنیا ضربان میزد

بستند بـــه بازویـــم بازوی فلاخـــن را

در ذهن پلیدش زن هر لحظه در این نیت

بالا  بزند  دائــــم  آن  دامن ساتــــن  را

با دود دو تــا سیگار آینده کدر میشد

آورد کنار تخت نی نامه و سوسن را

حالا سه نفـــر هرزه با هر چه که نامشروع

هی شعر به هم دادند ! آن جنس مدون را

تصویر بدی دارد آن نیمه‌ی لخت عشق

از بستر خود کم کرد اندازه‌ی یک زن را

در مصـــرع پایانـــی از قلـــه صدا بارید

بنشین

و

تماشا

کن

از

کوه

پریدن

را

عاقبت یک روز مغرب محو مشرق میشود... " خلیل ذکاوت "

عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود  

عاقبت  غربی ترین  دل  نیز عاشق می شود 

شرط می بندم که فردایی نه خیلی دیر و دور 

مهربانی ، حاکم کل مناطق می شود 

هم زمان, سهمیه ی دلهای دلتنگ و صبور 

هم زمین, ارثیه ی جانهای لایق می شود 

قلب هر خاکی که بشکافند نشانش عاشقی است 

هر گلی که غنچه زد نامش شقایق می شود 

با صداقت آسمان سهمی برابر میدهد 

با عدالت خاک تقسیم خلایق می شود 

عقل هم با عشق یک نوعی موافق می شود 

عقل اگر گاهی هوادار جنون شد عیب نیست 

صبح فردا موسم بیداری آیینه هاست 

فصل فردا نوبت کشف حقایق می شود 

دست کم یک ذره در تاب و تب خورشید باش 

لااقل یک شب بگو کی صبح صادق می شود 

می رسد روزی که شرط عاشقی دلدادگی است 

آن زمان هر دل فقط یک بار عاشق می شود