دیرتر برو... "مهدی فرجی"

پابند کفش های سیاه سفر نشو

یا دست کم بخاطر من  دیرتر برو

دارم نگاه می کنم و حرص می خورم

امشب قشنگ تر شده ای، بیشتر نشو

کاری نکن که بشکنی امـا... شکسته ای

حالا شکستنی ترم از شاخه های مو

موضوع را عوض بکنیم ، از خودت بگو

به به مبارک است ،  دل خوش ،  لباس نو

دارند سور و سات عروسی می آورند

از کوچه های سرد به آغوش گرم تو

هی پا به پا نکن که بگویم سفر به خیر

مجبور نیستی که بمانی ...   ولی نرو

چشمه حیات منم... "مولانا"

نگفتمت مرو آن جا که آشنات منم

در این سراب فنا چشمه حیات منم

وگر به خشم روی صد هزار سال ز من

به عاقبت به من آیی که منتهات منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی

که نقش بند سراپرده رضات منم

نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی

مرو به خشک که دریای باصفات منم

نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو

بیا که قدرت پرواز و پرّ و پات منم

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند

که آتش و تبش و گرمی هوات منم

نگفتمت که صفت‌های زشت در تو نهند

که گم کنی که سرچشمه صفات منم

نگفتمت که مگو کار بنده از چه جهت

نظام گیرد خلاق بی‌جهات منم

اگر چراغ دلی دان که راه خانه کجاست

وگر خداصفتی دان که کدخدات منم

زینب...“سید حسن حسینی”

پلک صبوری می گشایی

و چشم حماسه ها

روشن می شود

کدام سر انگشت پنهانی

زخمه به تار صوتی تو می زند

که آهنگ خشم صبورت

عیش مغروران را

منغص می کند

می دانیم

تو نایب آن حنجره ی مشبّکی

که به تاراج زوبین رفت

و دلت

مهمانسرای داغ های رشید است

                                    ای زن !

                                    قرآن بخوان

                                    تا مردانگی بماند

                                    قرآن بخوان

                                    به نیابت کل آن سی جز

                                    که با سر انگشت نیزه

                                    ورق خورد

                                    قرآن بخوان

                                    و تجوید تازه را

                                    به تاریخ بیاموز

                                    و ما را

                                    به روایت پانزدهم

                                    معرفی کن

                                    قرآن بخوان

                                    تا طبل هلهله

                                    از های و هوی بیفتد

                                                       خیزران

                                                       عاجزتر از آن است

                                                       که عصای دست

                                                       شکستهای بزک شده باشد

                                                       شاعران بیچاره

                                                       شاعران درمانده

                                                       شاعران مضطر

                                                       با نام تو چه کردند ؟

                                                       تاریخِ زن

                                                       آبرو می گیرد

                                                       وقتی پلک صبوری می گشایی

                                                       و نام حماسی ات

                                                       بر پیشانی دو جبهه ی نورانی می درخشد :

                                                       زینب !

”گنجشک و جبرییل”

سنگ صبور... "؟"

چرخ گردون با دلم  به به چه بازی می کند

با من خسته عجب بنده  نوازی  می کند

چون نسیمی گه ملایم، گه طوفانی مخوف

وای عجب حال و هوایی بی قراری می کند

می شوم مهمان نا خوانده برایت خاطرات

تلخ وشیرینش عجب مهمان نوازی می کند

مثل هر شب قطره های اشک بامن همسفر

دیدگان منتظر شب زنده داری میکند

آب و جارو می کنم من کوچه های بی کسی

بهر دیدارت عزیز، لحظه شماری می کند

من که خود زخمی زجور روزگار و سرنوشت

از چه رو بر زخم کهنه ، زخم کاری می کند

من که با یادش کنم روز و شبم را طی ولی

 آن عزیز مهربان، نا مهربانی می کند

می شوم سنگ صبور و صبر در راه وصال

روزگارم گر چه با من کج مداری می کند

زندگی شاید... “یغما گلرویی”

می خواستم قزل‌آلایی باشم

که سرچشمه‌ی رودها را

به جنگ می‌طلبد،

نه ماهیِ آکواریومی

که همه عمر

از شیشه‌ای به شیشه‌ای می‌رود،

مدفوع خود را می‌بلعد در بی‌غذایی

و شک نمی‌کند

که زند‌گی

شاید چیز دیگری باشد.

از شعر بلندِ از سرگذشته ها

اندوه عشق...“فروغی بسطامی”

ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست

سر نهم در خط جانان جان دهم بر بوی دوست

من نشاطی را نمی‌جویم به جز اندوه عشق

من بهشتی را نمی‌خواهم به غیر از کوی دوست

کوثر من لعل ساقی جنت من روی یار

لذت من صوت مطرب رغبت من سوی دوست

شاخ گل در بند خواری از قد موزون یار

ماه نو در عین خجلت از خم ابروی دوست

گر بنازد بر سر شاهان عالم دور نیست

کز شکار شرزه شیران می‌رسد آهوی دوست

گر ندیدی سحر و معجز دیدهٔ دل باز کن

تا بینی معجزات نرگس جادوی دوست

کس نکردی بار دیگر آرزوی زندگی

گر نبودی در قیامت قامت دل‌جوی دوست

بر شهیدان محبت آفرین بادا که بود

کار ایشان آفرین بر قوت بازوی دوست

زان نمی‌آرد فروغی بوسه‌اش را در خیال

کز خیال من مبادا رنجه گردد خوی دوست

حریق خزان ... " فریدون مشیری"

حریق خزان بود

 همه برگ ها آتش سرخ

 همه شاخه ها شعله زرد

 درختان همه دود پیچان

 به تاراج باد

 و برگی که  می سوخت   می ریخت  می مرد

و جامی سزاوار چندین هزار آفرین

 که بر سنگ می خورد

من از جنگل شعله ها می گذشتم

غبار غروب

به روی درختان فرو می نشست

 و باد غریب

عبوس از بر شاخه ها می گذشت

 و سر در پی برگ ها می گذاشت

 فضا را صدای غم آلود برگی که فریاد می زد

 و برگی که دشنام می داد

و برگی که پیغام گنگی به لب داشت

لبریز می کرد

و در چشم برگی که خاموش خاموش می سوخت

 نگاهی که نفرین به پاییز می کرد

حریق خزان بود

 من از جنگل شعله ها می گذشتم

همه هستی ام جنگلی شعله ور بود

که توفان بی رحم اندوه

به هر سو که می خواست  می تاخت می کوفت  می زد

به تاراج می برد

 و جانی که چون برگ می سوخت می ریخت  می مرد

و جامی سزاوار نفرین که بر سنگ می خورد

شب از جنگل شعله ها می گذشت

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش می سوخت گفتم

 مسوز این چنین گرم در خود مسوز

مپیچ این چنین تلخ بر خود مپیچ

که گر دست بیداد تقدیر کور

 ترا می دواند به دنبال باد

 مرا می دواند به دنبال هیچ