باران که شدی..."مولانا"

باران که شدی مپرس ، این خانه کیست

سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست

باران که شدی، پیاله ها را نشمار

جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست

باران ، تو که از پیش خدا می آیی

توضیح بده عاقل و فرزانه یکیست

بر درگه او چون که بیفتند به خاک

شیر و شتر و پلنگ و پروانه یکیست

با سوره ی دل ، اگر خدارا خواندی

حمد و فلق و نعره ی مستانه یکیست

این بی خردان،خویش ، خدا می دانند

اینجا سند و قصه و افسانه یکیست

از قدرت حق ، هرچه گرفتند به کار

در خلقت حق، رستم و موریانه یکیست

گر درک کنی خودت خدا را بینی

درکش نکنی، کعبه و بتخانه یکیست ...

ماه پری... "فرخی یزدی"

هرجا سخن از جلوه ی آن ماه پری بود

کارِ من سودازده ، دیوانه گری بود

پرواز به مرغان چمن خوش که درین دام

فریاد من از حسرت بی بال و پری بود

گر این همه وارسته و آزاد نبودم

چون سرو ، چرا بهره ی من بی ثمری بود

روزی که ز عشق تو شدم بی خبر از خویش

دیدم که خبرها همه از بی خبری بود

بی تابش مهر رُخت ای ماه دل افروز

یاقوت صفت ، قسمت ما خون جگری بود

دردا ، که پرستاری بیمار غم عشق

شب ها همه در عهده ی آه سحری بود

یا رب به در تو رو ســیاه آمده ام..."؟"

یا رب به در تو رو ســیاه آمده ام

بر درگه تو به اشک و آه آمده ام

اذنم بده راهم بده ای خـالق من

افکنده سر و غرق گناه آمده ام

عمرم به گناه ومعصیت شد سپری

با بار گنه حضور شاه آمده ام

گم کرده ره و منزل پرخوف وخطر

طی کرده بسوی شاهراه آمده ام

یارب تو کریمی و رحیمی و عطوف

بــا عــذر و اشــتـبـاه آمــده ام

غــفــار توئی صــمـد توئی بـنـده منم

محتاجم و با حال تباه آمــده ام

با بـیـم و امـیـد و حـالـت اســتــغــفـار

با چشم تر و نامه سیاه آمده ام

یـا رب تــو بــده بـــرات آزادی مـن

درمـانده مـنم بهر پـنـاه آمـــده ام

من معترفم به جرم و عصیان و گـناه

در بـارگـهت چو پرِّ کاه آمده ام

دریای کــرم توئی و مـن ذره خــاک

با لطف تواینگونه به راه آمده ام

دسـت مـن افـتـاده نـالان تـو بـگـیـر

چون یوسفم و ز قعر چاه آمده ام

یا رب به مـحـمـد و عـلـی و زهـرا

پهـلوی شکـسته را گواه آمـده ام

حقّ حـسـن و حسـیـن و اولاد حسین

نـومـید مکن که روسیاه آمده ام

بـر نــامــه اعـمـال مـحـبـت نـظـری

بر عمر گذشته عذرخواه آمده ام

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت... “حافظ”

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل

ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد

هر که خاک در میخانه به رخساره نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا

زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت

گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو

گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت

سخن عشق نه آن است که آید به زبان

ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ خرد و صبر به دریا انداخت

چه کند سوز غم عشق نیارست نهفت

یک مرد عاشق، گریه هایش، درد دارد ... "مصطفی گودرزی"

یک مرد عاشق، گریه هایش، درد دارد

بغضش، نفس هایش، صدایش، درد دارد

حالا اگر این مرد شاعر هم که باشد

حال و هوای شعرهایش، درد دارد

با احتساب ابر و باران و خیابان

فصل زمستان هم برایش، درد دارد

طرز قدم هایش همیشه فرق دارد

در استخوان ساق پایش، درد دارد

بین تمام سجده هایش بغض دارد

طرز مناجات و دعایش، درد دارد

بغضش، صدای های هایش، درد دارد

یک مرد عاشق، گریه هایش، درد دارد

هم‌قافیه با باران http://hamghafiebabaran.blog.ir/

ستاره بخت و اقبال... "لادن نیکنام"

تکثیر می شوی

در خیابان و کوچه و خانه

ستاره و بخت

اقبال ما را ربوده اند

تو از همان سوی چراغ دور می شوی

که من نزدیک

حالا یکی تاریک

دیگری روشن

تو در سلول

من از سلول هات

دانه به دانه

خودم را

در هر چشم

در هر درد

تکرار می کنم...

ای نفس خرم باد صبا... “سعدی”

ای نفس خرم باد صبا

از بر یار آمده‌ای مرحبا

قافله شب چه شنیدی ز صبح

مرغ سلیمان چه خبر از سبا

بر سر خشم ست هنوز آن حریف

یا سخنی می‌رود اندر رضا

از در صلح آمده‌ای یا خلاف

با قدم خوف روم یا رجا

بار دگر گر به سر کوی دوست

بگذری ای پیک نسیم صبا

گو رمقی بیش نماند از ضعیف

چند کند صورت بی‌جان بقا

آن همه دلداری و پیمان و عهد

نیک نکردی که نکردی وفا

لیکن اگر دور وصالی بود

صلح فراموش کند ماجرا

تا به گریبان نرسد دست مرگ

دست ز دامن نکنیمت رها

دوست نباشد به حقیقت که او

دوست فراموش کند در بلا

خستگی اندر طلبت راحت ست

درد کشیدن به امید دوا

سر نتوانم که برآرم چو چنگ

ور چو دفم پوست بدرد قفا

هر سحر از عشق دمی می‌زنم

روز دگر می‌شنوم برملا

قصه دردم همه عالم گرفت

در که نگیرد نفس آشنا

گر برسد ناله سعدی به کوه

کوه بنالد به زبان صدا